Nabarmenki adierazi zidaten etengabe kontrolatzen nindutela. Etxean
nagoenean badakite non eta zertan nagoen, dena entzuten baitute. Egiten nuena
ez bazen bere gustukoa abisua edo erasoa zetorren.
Bolada batean dei anonimo asko jaso nituen.
Zaletasunez idazteari eta abestiak ontzeari ekiten diot, eta honekin zer ikusia
bazuten deiek, ordenagailuan idazten edota abesten egoten nintzenean jo ohi
zuen telefonoak, bereziki, 2010eko apirilean Jon Anzari buruz azalpen ofizialak
eman zituztenean, “Trena” abestia
lantzen hasten nintzen bakoitzean (ikus Abestiak).
Kanpoko zenbait lagunei hemengo egoeraren berri internetez ematen ari
nintzaiela bi aldiz etxeko txirrina jo zuten 23:00 aldera. Bietan eskailerako
argia itzalita zegoen.
Etxeko eta kontsultako ordenagailuak pizteko trabak jarri nituen, estalkiak
kendu gabe ezinezko zen jakitea nola piztu zitezkeen; askatu zituzten tripak
ikusteko, eta oparia utzi:ordenagailua bi aldiz izorratu zidaten.
Behin baino gehiagotan txirrinduaren gurpil bat ustez zulatuta aurkitu nuen
kalean eta garajean. Hustuta zeuden. Gurpila heltzeko torlojua kendu zidaten
behin, beste behin torlojua askatuta utzi. Garaiz konturatu nintzen, ez nuen
istripurik izan.
Egun batean Herria Tabernan nengoen bitartean nire bizikletari beste bat
lotu zioten. Inguruko tabernetan galdetu nuen, inork ez zekien ezer.
Giltzarrapoa hautsi nuen beste txirrinduan bertan utziz. Hurrengo egunean
automobilaren ateari izugarrizko kolpea eman zioten, ez zidaten inongo daturik
utzi. Txapistak zalantzan jarri zuen kotxe batek eraginda izatea.
Etxeko
gutunontzitik hainbat eskutitz eta egunkaria luzez eraman zituzten. Ikastolatik
jasotzen nuen urtekaria ere behin eraman zuten. Etxetik ateratzean gutunontzian
ikusi nuen. Handia denez ez zegoen erabat barruan sartuta. Kartazaleko azal
hegala erabat irekita zegoen, baina puskatu gabe, ondo desitsatsita. Gehiago
kezkatu gabe gutunontzia ireki eta barruan sartu nuen etxera bueltatzean
jasotzeko asmoz. Bueltatu nintzenean aldizkaria ez zegoen. Ateratzeko nahitaez
gutunontzia ireki behar izan zuten, aldizkaria gutunontziaren ahoa baino
handiagoa baitzen.
Goizeko zortziak
aldera, lanera joateko etxetik ateratzen nintzenean, egunkaria atariaren erdi
erdian lurrean aurkitu nuen behin baino gehiagotan, edo ez zegoen inon.
Banatzaileak baieztatu zidan egunero uzten zuela. Bost bat urte iraun zuen.
Egunkaria modu sistematikoz eramateari utzi zioten gertatzen zitzaidan
bakoitzean egunkarira deitzen hasi nintzen arte. Deitzen nienean adierazten
nien ez zela banatzailearen errua edota bizilagunen baten batek eramanda,
baizik eta postontzia irekitzen zuen norbaitek eraginda, hori egiaztatzen
bainuen. Hortik aurrera, inoiz egunkariak eta gutunak eraman zituzten beraien
gustuko ez den zerbait egiten nuenean, abisua emateko moduan. 2018ko
urtarrilean gertatutakoa da horren adibide bat. Loiolako
herri harresian parte hartu zuten biri, ertzain batek hutsi zuen tendoi baten
erantzule egin eta atentatu kargua leporatu nahi zieten. Jarri zieten isunaren
ordainketan laguntzeko diru sarrera egin ondoren gertatu zitzaidan. Oraingo honetan ere, baten batek gutunontzia ireki
zuen.
iruzkinik ez :
Argitaratu iruzkina